မထင္မွတ္ဘဲထြက္က်လာတဲ့ စတုတၳေျမာက္ရင္၀ွက္စာပါ . .
အတိတ္ကိုျပန္ႀကည့္ျဖစ္ရင္ ပစၥဳပၸန္ေတြကေလးလံ
အနာဂတ္ေတြေ၀၀ါးကုန္တယ္ . . မင္းကဘယ္လို
ေကာင္းကင္မ်ိဳးပါလဲ . . တစ္ခါခါဆိုတိမ္ညိဳတိမ္မည္းေတြနဲ႕ .... တစ္ခါခါႀကည္ႀကည္လင္လင္ အျပာေရာင္
၀တ္႐ံုနဲ႔ . . မင္းကဘယ္လိုေကာင္းကင္မ်ိဳးပါလဲ .. ငါနားလည္ရခက္ေနတံုးပဲ . . အေသြးသားေတြနဲ႕
တည္ေဆာက္ထားတဲ့သံေယာဇဥ္လည္း မင္းရဲ႕ အျဖဴထည္သက္သက္ရဲ႕ေအာက္နစ္ျမဳပ္ေနရဆဲ .. . .
ဘယ္ေလာက္ပဲလြတ္ေအာင္ေျပးေျပး ေကာင္းကင္နဲ႕လြတ္တဲ့ေနရာမ႐ိွေတာ့ ပင္ပန္းေနရဆဲပါ . .
အျပည့္အ၀ခိုလွံဳခ်င္ေပမယ့္ . . ကုလားအုတ္ပံုျပင္လို အခြင့္ေရးယူလွခ်ည္လား ဆိုတဲ့အသံေတြ လြင့္ပ်ံလာမွာ
စိုးခဲ့လို႕ . . ေရာက္ေနဆဲေနရာက နည္းနည္းေလးမွ မလွဳပ္ခဲ့တာပါ . . လမ္းေပါင္းမ်ားစြာ . .
ေတာင္တန္းေပါင္းမ်ားစြာ . . ပင္လယ္နဲ႕ကာရံထားေပမယ့္ မင္းကေတာ့ငါ့ကိုလႊမ္းမိုးႏိုင္ဆဲပါေကာင္းကင္ . .
ေသခ်ာတာကေတာ့မင္းမ႐ွိရင္မေနတတ္ေတာ့တာပဲ . . ခက္ေတာ့ခက္တယ္ ပစၥဳပၸန္မွာေတာင္ အရာရာ
မေသခ်ာေသးခ်ိန္မွာ တစ္ေန႕ေန႕ေတာ့ျဖစ္လာႏိုင္ေကာင္းရဲ႕လို႕
ေမွ်ာ္လင့္လို႕မရေေသးပါဘူးေကာင္းကင္ . . ။ ။
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment